<p>List do Hebrajczyk&oacute;w został napisany, aby zachęcić chrześcijan pochodzenia żydowskiego do wytrwania w wierze w <em>Jezusa Chrystusa</em>. W tym wersecie autor wzywa wierzących, by stali się uczestnikami Chrystusa i aż do końca mocno trzymali się pokładanego w Nim zaufania.</p>
<p><em>&bdquo;Staliśmy się bowiem uczestnikami Chrystusa&rdquo;</em> &ndash; to znaczy, że On i my staliśmy się jednością; staliśmy się Jego uczestnikami, tak jak ciało stanowi jedność z głową. Autor budzi tu nadzieję, jakby chciał powiedzieć: Ten, kt&oacute;ry umiłował nas tak bardzo, że uczynił nas swoim własnym ciałem, nie pozwoli, byśmy zostali od Niego odłączeni &ndash; chyba że sami tego wybierzemy. Jednocześnie nawiązuje to do sł&oacute;w zapisanych w innym miejscu: <em>jeśli wytrwamy, będziemy z Nim r&oacute;wnież kr&oacute;lować (II Tymoteusza 2:12)</em>. Skoro teraz uczestniczymy w tym samym, w czym uczestniczy Chrystus &ndash; mianowicie w cierpieniach &ndash; starajmy się być r&oacute;wnież uczestnikami przyszłej chwały.</p>
<p><em>&bdquo;Jeśli tylko nasze pierwotne przeświadczenie aż do końca niewzruszenie zachowamy&rdquo;</em> &ndash; czyli naszą wiarę; to bowiem dzięki wierze istniejemy oraz prowadzimy nasze duchowe, Boże życie i doświadczamy odrodzenia. Autor domaga się tutaj, abyśmy trwali mocno w wierze aż do samego końca. Werset ten sugeruje, że uczestnictwo w Chrystusie jest warunkiem koniecznym zbawienia. Wiara w Chrystusa nie jest jedynie intelektualnym przekonaniem, lecz aktywnym udziałem w Jego dziele odkupienia. Takie uczestnictwo w Chrystusie wiąże się z ufnością wobec Niego, podążaniem za Jego naukami oraz poddaniem się Jego woli.</p>